2014, mijn dieptepunt

5 jaar geleden zag mijn leven er iets, zeg maar compleet anders uit. Om een lang verhaal kort te maken was 2014 niet mijn jaar. Ik zat diep in de put, maar wilde dat nog niet toegeven. Totdat ik eigenlijk niet meer verder kon, ik totaal uitgeput was en het even niet meer zag hoe ik verder moest.

 

Had ik toen gedacht dat ik nu, 5 jaar later een boek zou hebben geschreven? Zeker niet. Op dat moment leefde ik vooral bij de dag en durfde ik niet eens vooruit te kijken. Was bang voor alles wat zou komen en bang om met mezelf die confrontatie aan te gaan.

 

Ik weet nog goed het moment dat ik bij de H&M in een pashokje stond en me ineens schrok van hoe ik eruit zag. Mijn benen, billen en gezicht uitgemergeld.  Er was letterlijk niets meer van mij over, zowel lichamelijk als geestelijk niet. Dat besef kwam zo hard binnen, dat ik wist dat er echt iets moest veranderen..

 

Ik wilde vooral heel graag alles zelf oplossen en praatte er met niemand over. Wachtte misschien wel tot het ‘vanzelf’ beter zou gaan en kroop terug in mijn schulp. Uiteindelijk had ik daar alleen mijzelf mee en had ik iedereen om me heen afgestoten. Ik ben er toen achter gekomen wie er wel en niet voor me was. Daardoor heb ik ook helaas wat mensen achter me moeten laten. Mensen waarvan ik verwacht had dat ze me zouden steunen.

 

Als ik er met mensen over praat willen ze dat het een naam heeft; eetstoornis, depressie, burn-out en waarschijnlijk was het dat ook wel. Maar doet dat ertoe? Of gaat het om de les die ik daaruit geleerd heb. In mijn ogen is die veel belangrijker. Het maakt namelijk niet uit wat je meemaakt, iedereen heeft zo zijn eigen verhaal met zijn eigen hindernissen. Maar jij bepaalt of je slachtoffer blijft, of opstaat en je er dwars doorheen manoeuvreert.

 

Ik heb daaruit geleerd dat het geen zin heeft om een masker te dragen, want hoe dan ook er komt een punt dat je naar jezelf moet kijken; Laat jezelf zien en laat je leven niet bepalen door je angsten. Dan kunnen andere mensen ook zien wie jij bent en waar je voor staat! Ik ben zo dankbaar dat het mij gelukt is om die knop om te zetten, om van mijn valkuil nu juist mijn kracht te maken.

 

Dit schrijvende, zie ik de groei die ik gemaakt heb van 2014 tot nu en kan bijna niet geloven dat ik dat meisje was wat zichzelf compleet had verloren. Ik had toen nooit verwacht dat ik ooit zo sterk zou worden zoals ik nu ben. Het heeft dan zijn tijd gekost en ik heb er hard voor moeten vechten, maar zonder die tijd was ik nooit de persoon geworden die ik nu ben..Een passievolle onderneemster van 25 die een eigen kookboek op de markt gaat zetten en die volop geniet van het werken in en aan mijn eigen onderneming!

 

& DAAR BEN IK TROTS OP. Dankjewel!

 

Liefs,

Robin

 

Nieuwsgierig naar mijn boek?

Je kunt al een exemplaar van mijn kookboek reserveren via https://www.hetboekenschap.nl/product/mindmap-cooking/